آخرین مطالب : 
شما کاربر میهمان سایت حکیم هستید. (ورود/عضویت)

شعر و ریاضی

خواهشمندیم شما هم اشعار خود را برای قرار دادن درسایت  ارسال نمایید.



 

خطی کشید روی تمام سوال ها

تعریف ها، معادله ها، احتمال ها

خطی کشید روی تساوی عقل و عشق

خطی دگر به قاعده ها و مثال ها

خطی دگر کشید به قانون خویشتن

قانون لحظه ها و زمان ها و سال ها

از خود کشید دست و به خود نیز خط کشید

خطی به روی دفتر خط ها و خال ها

خط ها به هم رسید و به یک جمله ختم شد

با عشق ممکن است تمام محال ها 



 

اگر از غمهایت روزی صد بار مشتق بگیری

از اضطرابهایت ریشه nام بگیری

واز ترسهایت بی نهایت حد بگیری

آنگاه خواهی دید که مجموع غمهایت به صفر میل میکند

وlimامید در قلبت بی نهایت میشود

اگر نتوانستی بر مصائب چیره شوی

میتوانی به تعداد دلخواه از هوپیتال استفاده کنی

اگر از آنها حد گرفتی و حد آن مبهم شد

با استفاده از هم ارزی می توان آنرا رفهع ابهام کنی

اگر در اندیشه ات نسبت به مسئله کاملی مزاحم احساس کردی

اندیشه ات را به جز صحیح ببر

تا ناخالصی های ذهنت را ببرد

وذهنی بدون تشویش به تو تحویل دهد.

اندیشه ات را میان شادی ها قرار بده

تا بنا به قضیه ی قشارروح تو نیز به شادی مطلق برسد

اگر در جزئی از زندگی ات ناپیوستگی احساس کردی

می توان آنرا به نا پیوستگی رفع شدنی برطرف کنی

پس برای مشاهده موفقیت هایت میتوان مجموع شادیهایت را با استفاده از انتگرال محاسبه کنی

میتوان از شادی وامید زندگی دنبالهای بسازی که حد آن همگرا به زندگی روشنی باشد

واگر در این طریق به راستی ایمانت شک کردی نا درستی ان شک ها را با برهان خلف نقص کن

عوامل منفی شخصیت را به زیر قدر مطلق ببر بگذار تا به تو شخصیت مثبت دهد

از روحت انتگرال بگیر بگذار روح تو مانند مجموعه ای باشد که بالاترین کران آن خدا باشد



 



 

حساب و جبر جانا همه هستی ات بیارا

که رسد ز رمز خلقت نفحات حق شما را

لگاریتم هر گلی را که ز باغ پایه چیدم

رخ دلربات دیدم که رقم زده نما را

چو به تابع ات کشیدم خط منحنی چه دیدم

به دو دیده در تعجب نگریستم خدا را

به کمند رشته هایش چراست اوفتادن

قدح لیمیت خوردن به وجودتان گوارا

مَکُنی به صفر ضربم که توان آن ندارم

ز کرانه های بالا نفرستی این بلا را

هنر ریاضیات است غزلی بدین روانی

که روان خسته ما ننوازد این نوا را

 

منحنی قد من، تابع گیسوی توس

خط مجانب بر آن سلسله ی موی توست

من عدد صفرم و سیصد و شصتم تویی

دایره ی زندگی چرخش گیسوی توست

تا شده از دوریت قامت خط های راست

خط عمودم بخوان! زاویه ام سوی توست

آینه در آینه تا ابدیت شوی

پیش نگاهم نشین! آینه ام روی توست

آخر این جاده را خط مورب کشید

آن که صفای دلش هروله ی کوی توست

باز قلم جان گرفت، دفتر دل خط خطی

حادثه ی شعر من حاصل جادوی توست

 



 

باز هم خواب ریاضی دیده ام…………..خواب خطهای موازی دیده ام 

خواب دی دم می خوانم ایگرگ زگوند…………….خنجر دیفرانسیل هم گشته کند

از سر هر جایگشتی می پرم ……………..دامن هر اتحادی میدرم 

دست و پای بازه ها را بسته ام…………….. از کمند منحنی ها رسته ا م

شیب هر خط را به تندی می دوم………………. گوش هر ایگرگ وشی رامی جوم

گاه در زندان قدر مطلقم ………………. گاه اسیر زلف حد و مشتقم 

گاه خط را موازی میکنم……………………با توانها نقطه بازی می کنم

لشگری تمرین دارم بی شمار ……………….. تیمی از فرمول دارم در کنار

ناگهان دیدم توابع مرده اند……………………. خط نقطه ها پژمرده اند 

کاروان جذر ها کوچیده است………………… استخوان کسر ها پوسیده است

از لوگ و بسط و نپر آثار نیست…………………….. رد پایی از خط و بردار نیست

هیچکس را زین مصیبت غم نبود…………………… صفر صفرم هم دگر مبهم نبود

آر ی آری خواب افسون می کند…………………..عقده را از سینه بیرون می کند 

مردم از این ایکس و یگرگ داد داد………………………روزهای بی ریاضی یاد باد

 



 

باز هم خواب ریاضی دیده ام

                                      خواب خط های موازی دیده ام

خواب دیدم خوانده ام ایگرگ زگوند

                                          خنجر دیفرانسیل هم گشته کند

از سر هر جایگشتی می پرم

                                      دامن هر اتحادی می درم

دست و پای بازه ها را بسته ام

                                        از کمند منحنی ها رسته ام

شیب هر خط را به تندی می دوم

                                           گوش هر ایگرک وشی را می جوم

گاه در زندان قدر مطلقم

                               گه اسیر زلف خط و مشتقم

گاه خط ها را موازی می کنم

                                     با توان ها نقطه بازی می کنم

لشکر تمرین دارم بی شمار

                                       تیغی از فرمول دارم در کنار

ناگهان دیدم توابع مرده اند

                                   پاره خط ها نقطه ها پژمرده اند

در ریاضی بحث انتگرال نیست

                                        صحبت از تبدیل و رادیکال نیست

کاروان جذر ها کوچیده است

                                       استخوان کسر ها پوسیده است 

از لگ و بسط نیز اثار نیست

                                    ردپایی از خط و بردار نیست

هیچ کس را زین مصیبت غم نبود

                                          صفر صفرم هم دگر مبهم نبود

اری اری خواب افسون می کند

                                        عقده را از سینه بیرون می کند

مردم از این ایکس و وای داد داد

                                         روزهای باریاضی یادباد

 



 

منحنی قامتم، قامت ابروی توست

خط مجانب بر آن، سلسله گیسوی اوست

حد رسیدن به او، مبهم و بی انتهاست

بازه تعریف دل، در حرم کوی دوست

چون به عدد یک تویی من همه صفرها

آن چه که معنی دهد قامت دلجوی توست

پرتوی خورشید شد مشتق از آن روی تو

گرمی جان بخش او جزئی از آن خوی توست

بی تو وجودم بود یک سری واگرا

ناحیه همگراش دایره روی توست



شعاع درد مرا ضرب در عذاب کنید

که تا مساحت رنج مرا حساب کنید

محیط تنگ دلم را شکسته رسم کنید

خطوط منحنی خنده را خراب کنید

طنین نام مرا موریانه خواهد خورد

مرا به نام دگر غیر من خطاب کنید

دگر به منطق منسوخ مرگ نمی خندم

مگر به شیوه دیگر مرا مجاب کنید

در انجماد و سکون پیش از آنکه سنگ شوم

مرا به هرم نفسهای عشق آب کنید

مگر سماجت پولادی سکوت مرا

درون کوره فریاد خود مذاب کنید

بلاغت غم من انتشار خواهد یافت

اگر که متن سکوت مرا کتاب کنید.



 



در دایره قسمت ما نقطه تسلیمیم              لطف آنچه تو اندیشی حکم آنچه تو فرمایی


جام می و خون دل هر یک به کسی دادند       در دایره قسمت اوضاع چنین باشد


دل چو پرگار به هر سو دورانی می کرد       واندر آن دایره سرگشته پابرجا بود

 

 



 

یاد ایامی که سهمی از ریاضی داشتیم
مغز خود رابا قوانین حساب انباشتیم
یاد ایامی که با یک عالم از سر زندگی
پای خود را در مسیر هندسه بگذاشتیم
یاد ایامی که مشتق در صدامان زنده بود
دست انتگرال؛ مارا از تنفس کنده بود
جذر ما مجذور دنیا بود و بی اندازه تا
بی نهایت در صداهامان صدا افکنده بود
یاد ایامی که دستان ریاضی مثل باد
دست ما را در سکوت زندگی مان می فشرد
یاد آن ایام شیرین ای دریغا ای دریغ


غنچه ما از خستگی نشکفته بود



چون نقطه اگر ساکن یک جای شوی 

    

                چون دایره گرمحیط پیمای شوی

از قسمت خویش پای بیرون ننهی                                  

                   گرچون سر پرگار همه پای شوی

                                               

«خواجه نصیر­الدین طوسی»



دیروز در درس ریاضی گفت استاد                 مهر و وفا را ضرب در صلح و صفا کن

مجموغه غم را بنه در یک پرانتز                    روی لبانت آکلاد خنده وا کن

یک نقطه فراز از نون محنت                          با نقطه بای محبت آشنا کن

هر نامساوی را مساوی کردن اولی               دلتای قلبت را بری از کینه ها کن

منزل مکن در زیر رادیکال دنیا                        یا خویش را با یک توان زآنجا رها کن

از نقطه ای بر روی مختصات ذهنت                خطی برای مهربانی ها جدا کن

منها مکن ما را زخون بی دریغت                    بردار لطفت را خدایا سوی ما کن



ریاضی ۱

ریاضی ۲٫٫

ریاضی بشقاب پرنده…

ریاضی چرا نمیخنده…

انتگرال یگانه…

انتگرال دوگانه…

انتگرال سه گانه…

حالا دسسسس دسسس٫٫٫

انتگرال دس توابع رقص…

حالا برعکس٫٫٫

توابع دس، انتگرال رقص….

اون سینوس کسینوسا که دس نمیزنن ایشالا برن زیر رادیکال…

اثرات زیاد درس خوندنه شما زیاد جدی نگیر



شعر ریاضی
 
روزگاری عشق من اعداد بود
 
بازیم تفریق و جمع و عاد بود
 
زندگی تنها ریاضی بود بس
 
جز ریاضی کارهایم بود عبس
 
فکر میکردم ریاضی ساده است
 
جمع و ضرب پیش پا افتاده است
 
جز ریاضی دان کسی شنگول نیست
 
بی ریاضی زندگی معقول نیست
 
حال فهمیدم که این دیو سیاه
 
نیست یک معشوق جز قرص ماه
 
من ندانستم که انتگرال چیست
 
حال فهمیدم که جز اشغال نیست
 
من غلط کردم که گشتم عاشقش
 
مرده شورش را برند با مشتقش

 



 

خواب ریاضی

 

باز هم خواب ریاضی دیده ام                   خواب خطهای موازی دیده ام

خواب دیدم خوانده ام ایگرگ زگوند            خنجر دیفرانسیل هم گشته کند

از سر هر جایگشتی می پرم                   دامن هر اتحادی می درم

دست و پای بازه ها را بسته ام                 از کمند منحنی ها رسته ام

شیب هر خط را به تندی می دوم              گوش هر ایگرگ وشی را می جوم

گاه در زندان قدر مطلقم                           گه اسیر زلف حد و مشتقم

گاه خطها را موازی میکنم                         با توانها نقطه بازی میکنم

لشکر تمرین دارم بیشمار                          تیغی از فرمول دارم در کنار

ناگهان دیدم توابع مرده اند                         پاره خطها، نقطه ها ، پژمرده اند

در ریاضی بحث انتگرال نیست                    صحبت از تبدیل و رادیکال نیست

کاروان جذرها کوچیده است                      استخوان کسرها پوسیده است

از لگ و بسط نپر اثار نیست                       ردپایی از خط و بردار نیست

هیچکس را زین مصیبت غم نبود                 صفر صفرم  هم دگر مبهم نبود

آری آری خواب افسون میکند                     عقده را از سینه بیرون می کند

مردم از این y ,x  داد ،داد                          روزهای بی ریاضی یاد باد
شعر از آقای اکرامی – کنفرانس ریاضی مشهد ۷۹



معلم پای تخته داد میزد

صورتش از خشم گلگون بود

و دستانش به زیر پوششی از گرد پنهان بود

ولی آخر کلاسی ها لواشک بین خود تقسیم می کردند

و آن یکی در گوشه ای دیگر «جوانان» را ورق می زد

برای این که بیخود های و هوی می کرد و با آن شور بی پایان

تساویهای جبری را نشان میداد

با خطی خوانا بر روی تخته ای کز ظلمتی تاریک

غمگین بود

تساوی را نوشت و بانگ بر آورد

« یک با یک برابر است »

از میان جمع شاگردان یکی بر خاست

همیشه یک نفر باید به پا خیزد

به آرامی سخن سر داد:

تساوی اشتباهی فاحش و محض است

نگاه بچه ها نا گه به یک سو خیره شد با بهت

معلم مات بر جا ماند و او پرسید :

اگر یک فرد انسان واحد یک بود

آیا باز یک با یک برابر بود؟

سکوت مدهوشی بود و سؤالی سخت

معلم خشمگین فریاد زد: آری برابر بود

و او با پوزخندی گفت :

اگر یک فرد انسان واحد یک بود

آنکه زر و زور به دامن داشت بالا بود

و آنکه قلبی پاک و دستی فاقد زر داشت ، پایین بود

اگر یک فرد انسان واحد یک بود

آنکه صورت نقره گون چون قرص مه می داشت بالا بود

وآن سیه چهره که می نالید پایین بود

اگر یک فرد انسان واحد یک بود

این تساوی زیر و رو می شد

حال می پرسم یک اگر با یک برابر بود

نان و مال مفتخوران از کجا آماده می گردید؟

یا چه کس دیوار چین ها را بنا می کرد؟

یک اگر با یک برابر بود

پس که پشتش زیر بار فقر خم می گشت؟

یا که زیر ضربت شلاق له می گشت؟

یک اگر با یک برابر بود

پس چه کس آزادگان را در قفس می کرد؟

معلم ناله آسا گفت:

بچه ها در جزوه های خویش بنویسید:

که یک با یک برابر نیست

شاعر : خسرو گلسرخی



مغزما اکسید گشت و سوختیم

بس که فیزیک وشیمی اموختیم

هی اسیدوبازدعوامی کنند

خاک عالم برسرما می کنند

درس چون درمغزداغم می رود

می شود فرا رو فوری می پرد

بارسنگین فیزیک لج کرده است

اهرم ذهن مراکج کرده است

این مسائل که فیزیک برهم زده

مرکز ثقل مرا برهم زده

روزو شب معلوم و مجهول می کنم

ذهن خود اینگونه مشغول می کنم

جبرو مجهولات ان درد است درد

چهره ام ازدست جبرزرداست زرد

من دگرازدست سینوس خسته ام

همجنان که از کسینوس خسته ام

گه گله ازدست تانزانت می کنم

گه شکایت از کتانژانت میکنم

( لعنت به برادران سینوس

تانژانت و کتانژانت و کسینوس )

x وy گم کرده ام من سالها

وای برحال چو من بی حالها

از زبان خارجه آشفته ام

در سر زنگ زبان من خفته ام

جمله ی معلوم چرا مجهول شود

مصدر بیچاره هی معلوم شود

گر بخوانی بیست بار این زیست را

باز هم هرگز نبینی بیست را

یا درون ساقه یا در ریشه ام

عاقبت هم تیشه زد بر ریشه ام

از زمانی که عربی خوانده ام

لا به لا لای ریشه یفعل مانده ام

قلبم از جغرافیا غمگین شده

بس که کوه داره عجب سنگین شده

تا مدیر ما زند زنگ خلاص

با شتاب نور گریزیم از کلاس

الغرض ای دوستان من خسته ام در کلاس چون مرغکی پر بسته ام


منبع : http://14141390.blogfa.com


 


 

شعاع درد مرا ضرب در عذاب کنید

مگر مساحت رنج مرا حساب کنید
محیط تنگ دلم را شکسته رسم کنید
خطوط منحنی خنده را خراب کنید
طنین نام مرا موریانه خواهد خورد
مرا به نام دگر غیر از این خطاب کنید
دگر به منطق منسوخ مرگ می خندم
مگر به شیوه ی دیگر مرا مجاب کنید
در انجماد سکون ، پیش از آنکه سنگ شوم
مرا به هرم نفسهای عشق آب کنید
مگر سماجت پولادی سکوت مرا
درون کوره ی فریاد خود مذاب کنید
بلاغت غم من انتشار خواهد یافت
اگر که متن سکوت مرا کتاب کنید قیصر امین پور